Prolog~Będzie dobrze

 

Miłość to raptem słowo. Słowo z kina, z książki, z kolorowego pisma. Tak wielu ludzi wierzy, że wystarczy je wypowiedzieć i już będzie dobrze, bo ono uleczy, uratuje, oczyści. A to tylko słowo. Łatwo je wypowiedzieć, równie łatwo unieważnić. Ale spróbuj je przekształcić w prawdziwe, trwałe uczucie, zmień je w ściany domu, który stać będzie latami, niczym nie zagrożony i da ci szczęście, bezpieczeństwo, poczucie sensu i radości z każdej spędzonej wspólnie chwili. To jest trudne, a często niemożliwe. Nie wielu to umie. Naucz się tego.

Dała upust łzą. Przejechała opuszkami palców po grubej szybie okna pokrytej kroplami deszczu. Chłopak schował głowę w kolanach. Płakał-Tak Diego Verdas jeden z dwóch najsilniejszych mężczyzn w rodzinie Verdas płakał. Jednak każdy ma swój słaby punkt. Do pokoju wpadł zdyszany Leon. Najpierw podszedł do siostry i przytulił ją mocno, a następnie poklepał bruneta po plecach. Usiadł na starej sofie, która pod jego ciężarem zaskrzypiała na co szatyn skrzywił się znacząco. Sam nie był w najciekawszej sytuacji. Zabrano mu najważniejszą rzecz w życiu-Miłość. Tak rodzice chcą wydać go za mąż, a przecież nie może to być Francesca. Państwo Verdas mieli jedną zasadę- Ich dzieci muszą wyjść za zamożnych ludzi z wykształceniem. No bo kim była urocza włoszka, która skradła serce szmaragdowookiego? Zwykłą dziewczyną z miasteczka. Nie mógł z nią być chociaż chciał. Ludmiła zeskoczyła z parapetu i rzucając w stronę braci głośne Wszystko będzie dobrze wyszła z budynku. Jej rodzice byli bez serca. Chcą być bogaci więc zabrali jej Federico, Leonowi Francesce, a Diegowi Lare. Jednak dziewczyna nie zamierzała się poddać. Ruszyła w stronę swojego domu obmyślając już plan.........